Η λειτουργική εικόνα έχει θεολογική σημασία. Δεν είναι μία ζωγραφική που δημιουργήθηκε για την ευχαρίστηση του βλέμματος, ή απλά για να μας υπενθυμίζει τους αγίους ανθρώπους, όπως ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωση των εικόνων που κρατάμε ούτως ώστε να μας θυμίζουν τους αγαπημένους μας συγγενείς και φίλους. Η εικόνα είναι αγιογραφημένη με τέτοιον τρόπο που θα μας ανυψώσει από αυτόν τον φθαρτό κόσμο και θα μας βοηθήσει να οσφρήσουμε την ευωδία της Βασιλείας του Θεού.
Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που δεν έχει τίποτα κοινό με τους πίνακες όπου σαρκικά παρουσιάζονται συγκεκριμένα πρόσωπα, ακόμη κι όταν αυτά τα πρόσωπα είναι αγίων ανθρώπων, όπως στην περίπτωση της θρησκευτικής τέχνης της Δύσης.
Στις ορθόδοξες εικόνες οι άγιοι ζωγραφίζονται άφθαρτοι.
Αυτή είναι η αιτία που η λειτουργική τέχνη δεν είναι τόσο μεταβαλλόμενη όσο τα άλλα ανθρώπινα πράγματα, μα είναι συνεχής, όπως και η Εκκλησία που την διακηρύσσει. Η Ιερή Παράδοση είναι μία καιόμενη στήλη που την καθοδηγεί μέσα στην έρημο του άστατου κόσμου. Αυτό φαίνεται παράξενο στους ανθρώπους του κόσμου τούτου επειδή δεν είναι στην κατάσταση να καταδυθούν στο βάθος της πνευματικής θάλασσας, παρά μόνο κολυμπούν στην επιφάνεια των αισθήσεων (αφήνονται στην επιδερμικότητα των συναισθημάτων) στροβιλιζόμενοι μέσα στις δίνες και στους κλυδωνισμούς των κυμάτων.
© Ι. Μ. Κοιμήσεως της Θεοτόκου
